Nie ma jednego biurowego zwyczaju
W Polsce imieniny bywają okazją do składania życzeń, choć ich znaczenie różni się między domami, pokoleniami i środowiskami pracy. Dla jednej osoby to ważny dzień, dla innej data, której prawie nie zauważa. Podobnie jest z urodzinami: ktoś chętnie przyjmie życzenia od całego zespołu, a ktoś woli świętować wyłącznie poza pracą. Dlatego warto zacząć nie od pytania „co wypada?”, lecz od tego, jakie zwyczaje panują w danym miejscu i czego życzy sobie solenizant lub osoba obchodząca urodziny.
Nowa osoba w zespole może po prostu obserwować, czy życzenia składa się indywidualnie, na wspólnym czacie czy przy porannej kawie. Jeśli nie jest to jasne, wystarczy dyskretne pytanie do współpracownika. Zwyczaj nie musi jednak stawać się obowiązkiem. Nawet tam, gdzie często przynosi się ciasto, każdy powinien móc zdecydować, czy i w jaki sposób chce zaznaczyć swoją okazję. Dotyczy to również osób pracujących zdalnie, których nie trzeba włączać do wspólnego świętowania na siłę.
Życzenia: serdeczne, krótkie i we właściwym gronie
Najbezpieczniejsze są proste życzenia, dopasowane do relacji: „Wszystkiego dobrego z okazji imienin” lub „Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin”. Nie trzeba dodawać żartów o wieku ani pytań o prywatne plany. Jeśli rozmówca sam zechce powiedzieć więcej, można ją rozwinąć; jeśli odpowie krótkim „dziękuję”, to także wystarczy. Osobiste życzenia przy biurku lub wiadomość prywatna są często lepszym wyborem niż publiczny komunikat, szczególnie gdy nie wiadomo, czy dana osoba chce ujawniać datę urodzin.
Wspólna kartka albo wiadomość od zespołu może być miłym gestem, pod warunkiem że nie zamienia się w test zaangażowania. Przed ogłoszeniem okazji na firmowym kanale dobrze upewnić się, że jej bohater nie ma nic przeciwko temu. Warto też uważać na kalendarze i przypomnienia: fakt, że data jest gdzieś zapisana, nie oznacza automatycznie zgody na jej szerokie udostępnianie. Jeśli ktoś nie obchodzi imienin lub urodzin w pracy, najprościej przyjąć to bez dopytywania o powody.
Symboliczny poczęstunek nie powinien być sprawdzianem
W wielu zespołach poczęstunek to raczej gest niż przyjęcie: kilka ciastek, owoce albo coś do postawienia we wspólnej kuchni. Nie ma jednak obowiązku przynoszenia jedzenia. Koszt, czas potrzebny na przygotowanie i organizacja dnia pracy mogą być dla każdego inne. Jeżeli ktoś chce coś przynieść, dobrze wybrać rozwiązanie łatwe do podzielenia i niewymagające od współpracowników przerywania zadań o konkretnej godzinie.
Pomaga krótka informacja, co znajduje się w przekąskach, zwłaszcza gdy są domowe. Dzięki temu osoby unikające określonych składników mogą zdecydować, czy chcą się częstować. Nie trzeba zgadywać wszystkich potrzeb żywieniowych zespołu ani komentować czyichś wyborów. Równie swobodne powinno być przyjęcie zaproszenia: „poczęstujcie się, jeśli macie ochotę” daje więcej przestrzeni niż namawianie każdego z osobna. Alkohol nie jest potrzebny, by zaznaczyć okazję w miejscu pracy.
Wspólne świętowanie z miejscem na odmowę
Niektóre zespoły zbierają drobne kwoty na prezent albo organizują wspólną przerwę. Jeśli taki zwyczaj ma być przyjemny, zasady powinny być proste i dobrowolne: bez publicznego rozliczania wpłat, porównywania prezentów czy oceniania nieobecnych. Przy większym lub rozproszonym zespole sprawdza się gest, w którym łatwo uczestniczyć bez specjalnych przygotowań, na przykład kartka z życzeniami udostępniona osobom chętnym do podpisania.
Warto pamiętać również o osobach, które pracują w innych godzinach, rzadziej bywają w biurze albo nie lubią być w centrum uwagi. Zamiast robić niespodziankę z udziałem wszystkich, można wcześniej zapytać: „Czy chcesz, żebyśmy złożyli ci życzenia zespołowo?”. To niewielkie pytanie pozwala uniknąć niezręczności. Dobry zwyczaj nie polega na tym, że wszyscy świętują jednakowo, lecz na tym, że życzliwość można okazać bez naruszania cudzych granic.
